Parisadiary

نوشته های یک دانشجوی پزشکی واقع گرا

چه بلایی سر رویامون اومد؟

سال 97 وقتی جواب کنکورم اومد، ناراحت بودم؛ نتیجه ی دلخواهمو نگرفته بودم؛ سهمیه ها وارد رتبه بندی شده بود و رتبه ام بالاتر از چیزی بود که تخمین زده بودم. بماند که روزای آخرِ قبلِ کنکور واقعا دیگه بُریده بودم و همه چیو ول کرده بودم و وقتی ام که از سر جلسه بیرون اومدم، می دونستم که به اون اولین چیزی که میخوام نمیرسم. جوابا اومد و من انتخاب رشته کردم، انقدر پزشکیو میخواستم که حتی وقتی کارشناسی میزدم و به این فکر میکردم که کارشناسی قبول میشم، با خودم فکر کردم از کارشناسی برم پزشکی و و حتی راجع بهش تحقیق کردم؛ کنکورِ کارشناسی به پزشکی ... وقتی پزشکیِ شهرستانِ نه خیلی دور قبول شدم، خوشحال بودم؛ الان که بهش فکر میکنم انگار اونموقع اصلا بیدار نبودم، تو خودم نبودم، حتی خودم نبودم. یادم نمیاد چجوری اون نیمسالِ اولو گذروندم (نیمسال دوم قبول شده بودم و سه ماه بیکار بودم)؛ وقتی وارد دانشگاه شدم، غربت تمام وجودمو گرفته بود. یادم نمیره چجوری توی تختِ خوابگاه گریه میکردم و دلم میخواست بمیرم. یادم نمیره که چطوری بارها و بارها به اینکه واقعا ارزششو داشت فکر کردم. وقتی سختی درسا و خوابگاه و سازگار نشدن اذیتم میکرد، به انتخابم شک کردم، ولی با خودم گفتم، مگه نمیدونستی که سخته؟ چرا میدونستی. عادت کردم و خیلی طول نکشید که فهمیدم قویتر از این حرفام. وقتی وضعیتِ علوم پزشکیِ مملکتو از دلِ دلِ دلِ ماجرا دیدم، بازم به انتخابم شک کردم؛ ولی گفتم اشکالی نداره، من میتونم دووم بیارم. وقتی حقوق ناچیزِ اینترنی و رزیدنتی رو بعد ازچند سال زحمت دیدم، بازم شک کردم؛ ولی قبول کردم. وقتی کتک خوردنِ کادر درمان توی بیمارستانارو دیدم، بازم شک کردم، ولی میخواستم که پزشک باشم، پس نادیده گرفتم. وقتی خودکشیِ رزیدنتا رو دیدم، دوباره به انتخابم شک کردم، پس با خودم گفتم بعد از تموم شدن این چند سال و طرحِ اجباری، مهاجرت می کنم؛ تا بقیشو خارج از ایران بخونم. به خودم گفتم مشکل محیطه، نه چیزی که انتخاب کردی! بعد از این 5 سالی که توی علوم پزشکی ایران سپری کردم، وقتی امروز خبرِ دو برابر شدنِ آزادسازی مدرکو دیدم، به سر تا پای زندگیم شک کردم. آره، من بخاطر دوست داشتنِ پزشکی، همه چیو توجیه کردم و الان دیگه نمیدونم که به خودم چی بگم.

پ.نون