Parisadiary

نوشته های یک دانشجوی پزشکی واقع گرا

به خودت سرکوفت نزن!

حتما برات پیش اومده که بی حوصله و کرخت بشی، نخوای هیچکاری انجام بدی و فقط بخوای به سقف زل بزنی ... این وضعیتِ من در یک هفته ی گذشته بود. قبلا وقتی اینجوری میشدم خیلی به خودم عذاب وجدان میدادم که ببین از برنامه عقب افتادی، دیگه مثل قبل خوب نیستی، کارات همه موندن و ... همینجوری حتی هیچکاری نکردن رو هم زهرمار خودم میکردم. اما اینبار هر دفعه که این فکرا خواستن بیان تو سرم، تنها چیزی که به خودم میگفتم این بود که "زمان بده" و امروز بالاخره شرایط جسمی و روحیم بعد از یک هفته کرختی بهم نوتیف دادن که میتونی برگردی سر کارت.

اگه مشکل جدی ای مثل افسردگی یا چیزهایی از این قبیل نداشته باشی، که نیاز به کمک گرفتن و بررسی بیشتر دارن و زمان تقریبا کاری برای آدم نمیکنه، بعد از یه مدت کوتاه بدنت خودش بهت میگه که میتونه برگرده سر کارش؛ و تو اینو کاملا متوجه میشی. اینو برای این میگم که اگه کرختی و کاری نمیکنی، اگه روتینت بهم خورده و مثل قبل از خودت راضی نیستی، به خودت سرکوفت نزنی و فقط و فقط به خودت، جسمت و روحت تا اونجایی که میشه زمان و استراحت بدی. انرژی کمی که داری رو سر کارا و وظایف اجباریت مدیریت کنی و بقیه ی چیزای اضافه رو اصطلاحا on hold نگه داری.

پی نوشت: یکی چند وقت پیش ازم پرسیده بود "پ.نون که آخر پستا مینویسی، یعنی چی؟" سادست ... پ.نون اول اسم و فامیلیمه :))

پ.نون