Parisadiary

نوشته های یک دانشجوی پزشکی واقع گرا

تو به چه زبانی فکر میکنی؟

داشتم فکر میکردم که معمولا هرجایی که میخوام ابراز احساسات کنم، یا جملات عمیق بگم، یا با خودم و توی مغزم به مسائل احساسی عمیق فکر کنم، کلمات و جملات به انگلیسی میان تو ذهنم ... برام سوال بود که چرا و آیا فقط من اینطوری ام. تا اینکه چند روز پیش یه جا خوندم که نوشته بود: اینکه مدام تو حرف زدن از فارسی سوئیچ میکنم رو انگلیسی، دلیلش اینه که ابراز احساسات رو از فیلم ها یاد گرفتم، نه از خانواده ی ایرانی. برای من اصلا اینطوری نبود که خانواده ی بی احساسی داشته باشم، یا کمبود محبتی از مادر و پدرم احساس کنم، اما معمولا خیلی از چیزهای احساسی به زبون گفته نمیشه.

تازگیا یه سریال میدیدم به اسم This is us. طوری که اونا درباره ی مسائل حرف میزدن، خودشونو ابراز میکردن و مسائل رو حل میکردن برام جدید و جالب بود؛ به این فکر کردم که هیچوقت حتی تو هیچ فیلم ایرانی ای، اینو بهمون یاد ندادن. امیدوارم ما بتونیم این تواناییو به نسل بعدمون یاد بدیم که بتونن خودشونو ابراز کنن و حرف بزنن، که شنیدن این مسائل به زبون مادریشون براشون عجیب نباشه!

پ.نون