Parisadiary

نوشته های یک دانشجوی پزشکی واقع گرا

تصویرسازی مخرب

چند روزه که یه موضوعی خیلی ذهنمو درگیر کرده؛ من چند سالیه خیلی از بیرون دارم به زندگیم نگاه میکنم. تو دوران مدرسه حتی یه بارم از بیرون به زندگیم نگاه نکردم. و شاید دلیل اینکه انتخاب های اشتباهی کردم، خودمو نشناختم و وقت زیادی رو هدر دادم همینه. اما طی این سه سال گذشته که فکر میکنم از زمانی بود که کرونا شروع شد، تلاش کردم دیدِ کلی تری نسبت به زندگیم پیدا کنم، خودمو ارزیابی کنم، الگوهای رفتاریمو بشناسم، ضعف و عادت های بدمو تشخیص بدم و شروع کنم به اصلاحشون. اینو خوب میدونستم که تغییر الگوهای رفتاری بد یا اونطوری که اسمشونو گذاشتن تله های زندگی که گرفتارشون هستیم، پروژه های عظیم و زمانبری هستن که نیاز به صبر و حوصله و تلاش مداومی دارن. مجموعا یه طرح کلی برای زندگیم در نظر بگیرم. توی این پروسه به یه کلمه ی جادویی رسیدم: تداوم. هرچیزی که نیاز داشتم توش بهتر بشم، هرکاری که خواستم عادتم در زندگی بشه یا حتی عادتی که باید ترک میشده، به خودم قبولوندم که زمان زیادی براش دارم پس نباید نگران باشم و فقط هرروز باید کارمو انجام بدم؛ بدون اینکه به این فکر کنم که فردا هم باید اون کارو بکنم. اما... تعارض عجیبی بین همه ی این چیزایی که گفتم و زندگی کردن در لحظه وجود داره. فکر میکنم در این سه سال، به خصوص در چند ماه اخیر، خیلی به آینده فکر میکنم. خیلی نتیجه ی کارهایی که شاید هنوز شروع نکردم رو به طور واضح برای خودم تصویرسازی می کنم. شاید فکر کنید چیز بدی نیست؛ اما دوتا عیب خیلی بزرگ داره؛ اول اینکه بخش زیادی از انرژی من که باید صرف انجام کارهای روزمره ام بشه رو صرف چیزی می کنه که فعلا وجود خارجی نداره و دوم اینکه (فکر کنم این قبلا هم گفته بودم) مدام زندگی کردن در آینده ی تصویرسازی شده باعث میشه مغز، اون کارها و اون آینده رو، انجام شده بدونه و اینکه دوباره بخوای مجبورش کنی که برای برنامه ریزی و انجام کارها انرژی بذاره خیلی سخت میشه. در کل دنبال یه تعادل برای نگاه از بیرون به زندگی و ارزیابی تصمیم ها با زندگی کردن در لحظه وجود داره. رسیدن به این تعادل شاید یکی از سخت ترین کارها باشه. من که هنوز موفق به برقراری این تعادل نشدم.

پ.نون