Parisadiary

نوشته های یک دانشجوی پزشکی واقع گرا

صمیمی شدن با آدما، یه شمشیر دو لبه

سلام

امروز اومدم راجع به این موضوع بنویسم که هرچقدر یک آدم در ابعاد بیشتری از زندگی آدم وارد میشه، هندل کردن رابطه سخت تر و مشکلات هم بیشتر میشه. لزوما منظورم رابطه ی عاشقانه نیست؛ بیشتر اینه که مثلا یه نفر از یک همکار، تبدیل بشه به دوست و همکار؛ یا یه دوست تیدیل بشه به دوست و همخونه ... به نظر میاد با گستره شدن رابطه، پیچیدگیش هم بیشتر میشه. ولی بعضی وقتا هست که آدم از گسترده کردن این روابط پشیمون میشه و حس می کنه که صمیمیت در همون حد سابق شاید بهتر بوده. حالا سوالی که پیش میاد اینه که اصلا صمیمی شدن با آدما ارزششو داره؟ خب، جواب من اینه که اگر بخوای همه ی روابطت رو سطحی نگه داری، هیچوقت آدمای باارزش زندگیت هم پیدا نخواهی کرد و مسلما از نظر برقراری ارتباط دچار مشکل هستی. اما چیکار کنیم که کمترین آسیب رو ببینیم؟

پ.نون