Parisadiary

نوشته های یک دانشجوی پزشکی واقع گرا

قدرت حرف زدن

دیدی وقتی با یه نفر به مشکلی برمی خوری و بعدش جفتتون درباره ی این مشکل سکوت می کنید یا بحث میکنید اما به دعوا ختم میشه و مشکلتون رو حل نشده رها می کنید؛ بعدش، البته اگه اون رابطه براتون مهم باشه، هزار بار ممکنه حرفاتونو مرور کنید، توی ذهنتون هزاران بار خودتونو تبرئه کنید و فرد مقابلو مقصر بدونید، تمام خوبی هاشو در یک لحظه فراموش کنید و تمام ویژگی های بدشو و شاید حتی تمام کارهای ریز و درشتی که ممکنه تا حالا کرده باشه و شما رو ناراحت کرده باشه اما اون موقع ازش گذشته باشید، به طور خیلی خیلی واضح و فول اِچ دی مرور کنید، ممکنه توی ذهنتون هزارتا سناریو بچینید. در این موقعیت سه تا اتفاق ممکنه بیفته، اولی اینه که کینه رو برای همیشه با خودتون حمل کنید که یا رابطه پایان پیدا میکنه یا سایه ی این اتفاق حل نشده روی رابطتون میمونه، یا اینکه به خودتون جرئت بدید و شما شروع کننده ی حرف زدن و حل مشکلتون باشید که در اون صورت به فرد مقابلتون و مشکلتون بستگی داره که نتیجه چی بشه و اتفاق سوم هم اینه که فرد مقابل پیش قدم بشه. در دو مورد آخر شما در نهایت به یه نتیجه ای می رسید، از برزخ خارج میشید و میدونید بالاخره کاری که باید رو انجام دادید. اما امان از روزی که راه اولو انتخاب کنید.

من اینو خوب میدونم که پیش قدم شدن برای حل مشکلات، بسته به شخصیتتون، کار خیلی سختی میتونه باشه؛ ممکنه این کارو حمل بر زیر پا گذاشتن غرورتون بکنید؛ اما بیاید قبول کنیم که در اکثر موارد، بازم نمیگم همیشه، حرف زدن میتونه خیلی از مشکلاتو حل کنه اما کم ترین کاری که میتونه بکنه اینه که تکلیف آدمو با خودش مشخص کنه و یه آرامش درونی بخصوصی رو بوجود بیاره. بیاید راجع مشکلاتمون باهم حرف بزنیم. سکوت اگه مشکلی درست نکنه هم، هیچ مشکلیو حل نمی کنه.

پ.نون